Fastball Magazine

De column van Theo Reitsma

2016-07-24-Hans van Leuven - Madrieco-003

Geen weekje honkbal

Het moet ongeveer zo zijn gegaan, Bob Spaak begroette ,,aardige mensen” in Haarlem en zei ,,natuurlijk maken we uitzendingen”. Daarna schoven ze aan tafel, hij de televisiebaas, zij de organisatoren van De Honkbalweek. Later vertelden zij schaterend dat de onderhandelingen net geen minuutje hadden geduurd. Het werd me eind jaren zestig toen ik bij de publieke omroep aanschoof duidelijk dat het zo vanaf het begin van de Week in Haarlem (1961)was gegaan en lang zou gaan. Onder leiding van Gerard Voogd en later Piet Tromp was het de organisatie duidelijk, aandacht van de televisie was geen punt. Liefde voor de honkbalsport, ik kon en kan me er alles bij voorstellen. Dat er een eind aan de reeks toernooien om het jaar zou komen was lang niet voorspelbaar. De klad kwam er pas de laatste edities in. Wie Frits Mulder met allerlei petten zag jongleren, Kinheim-voorzitter, honkbalweek voorzitter, KNBSB bestuurslid, kon het niet ontgaan: weinig fut. Zwaar weer in Haarlem. Wat ooit de sportstad van het jaar in Nederland was raakte glorie kwijt. En zo kan het zo maar zijn dat het 54 jaar oude Pim Mulier honkbalstadion verpietert, terwijl op een bijveldje DSS hoofdklasse honkbal speelt.

Is Haarlem een suffige sportstad geworden? Geen basketbalweek, betaald voetbal ter ziele, atletiek zonder toppers en een brand in de nieuwjaarsnacht in het Pim Mulier stadion. Verdwijnen, terug vallen, het is mogelijk, maar het werd toch ook steeds minder.  Zo’n groepje studenten uit Tokio laten spelen onder de noemer Japan. Dat kon lang maar de internationale verhoudingen op honkbalgebied zijn totaal veranderd. Heimwee naar de Sullivans doet vermoeden dat je de realiteit niet in de gaten hebt. Soms moet je afscheid nemen, in ieder geval veranderen. Maak gebruik van het geld dat de gemeente Haarlem klaar heeft liggen voor de volgende editie en benut de NOS-donatie die net uit zichzelf is langs geweest om jaarlijks 50.000 euro te overhandigen voor competitiehonkbal en de week of in Haarlem of in Rotterdam.

Trouwens, hoe lang houdt het World Port Tournament het nog vol? Zelfs al leen je uitgebreid gratis mankracht uit vanuit de bond.  Waarom denken dat honkbalweken in de vakantieperiode het enige is dat te organiseren valt. Haak liever in op ontwikkelingen. Gooi het bij voorkeur over de boeg van kampioenschappen, zoals de door Robert Eenhoorn en Jan Esselman verkregen strijd om de Europese titel in Hoofddorp. Het nationale team van Japan krijg je nooit in Nederland want dat bestaat uit profs die alleen voor WBC en straks Olympische Spelen komen. Op dat niveau beweegt zich ondertussen wel de crême de la crême van het Nederlands team. Zie de World Baseball Classic. Dus gaat het om nieuwe initiatieven, misschien kleinschalig op het oog maar uit te bouwen tot fijne sportfeesten: eerst een Europees kampioenschap onder 23 en dan een wereldkampioenschap onder 23, of een kwalificatietoernooi voor de Olympische Spelen. Het is allemaal nog te krijgen. Ik weet zeker dat de pioniers uit de jaren zestig van de vorige eeuw met als aanjager de idealist die de Honkbalweek in het leven riep, Gé Hoogenbos, niet bij het sterven van een prachtig sportverhaal zuchtend achterover zouden gaan zitten. Sport ontleent zijn kracht niet aan prietpraat, maar aan activiteiten op het veld. Mensen zijn geïnteresseerd als het over de velden schalt: Play Ball