Fastball Magazine

Bijna 75 jaar Neptunus

2016-07-24-Hans van Leuven - Madrieco-003

Neptunus Honkbal

In den beginne… een lenteavond in mei 1900 kwamen enkele schooljongens bijeen om een voetbalvereniging op te richten. De eerste gezamenlijk inleg was ƒ 1,75 voor de eerste bal. Nooit hadden zij kunnen vermoeden dat die kleine club zou uitgroeien tot wat Sportclub Neptunus nu is.

Tijdens de oorlog deed de zomersport honkbal zijn intrede als ‘betaalbaar stadsvertier’, om gaandeweg samen met het softbal een volwaardig onderdeel van de vereniging te worden. Officieus is de honkbalafdeling in de zomer van 1942  opgericht. Officieel werd het allemaal pas toen Neptunus ook daadwerkelijk bij de bond werd ingeschreven en mocht gaan deelnemen aan de competitie. En toen was het inmiddels 1943. Jan van Riet behoorde een jaar eerder tot de oprichters van de honkbalafdeling. De grote stap werd gemaakt door de entree van Bertus Nederlof. Hij bemoeide zich met sportzaken bij het AMVJ (de Algemene Maatschappij Voor Jongeren). Hij had zich daar bemoeit met sportzaken. En hij beschikte over een hoeveelheid honkbalmateriaal. Achteraf bekeken was dat een mengeling van softbal- en honkbal-spullen. Er was bijvoorbeeld een softbalmasker, dat veel te wijd was voor honkbal. Maar Bertus was heel enthousiast. Eerder was hij bij buurtgenoot Sparta geweest  Daar speelde men reeds mee in de competitie. Bij trainingen van de heer Nederlof sloten de Sparta spelers zich ook aan. De spelregels trokken een ieder zeer aan, waarschijnlijk omdat deze niet Duits, maar Amerikaans waren.

Er moest natuurlijk wel toestemming gevraagd worden aan onze heer en meester, voorzitter Frits Timmerman. “Meneer Timmerman, we willen gaan honkballen.” “Honkbal?” vroeg hij ongeloofwaardig, “wat is dat?” Want meneer Timmerman wist alleen iets van voetballen. Enfin, wij het hem uitgelegd. Waarop hij zei: “Ik snap er niets van, maar ga je gang maar. Op één voorwaarde: als er maar geen ballen in mijn tuintje komen. En NIET op het hoofdveld. Daar nooit.”  Maar dat wisten we al. We hadden toen twee velden. Op het bijveld zat weinig gras. Alleen 's zomers probeerden daar wat sprieten omhoog te komen. Op de eerste honkbaltraining was het een volkomen chaos. Er waren niet minder dan 36 man aanwezig. Eén van de eerste werpers was voetbalinternational Wim Landman. Eerst vond men dat hij als keeper achtervanger moest zijn, maar dat vond hij te gevaarlijk.

Het eerste bestuur bestond uit de heren Piet Wamsteeker, Beer van Klinken en Jan van Riet. Zelf speelden zij niet maar waren zeer waardevol voor het honkbal. 
Het tweede jaar werd het eerste kampioenschap binnen gehaald. Het eerste van een reeks, die in de eerste vijftien jaar van het bestaan zou verder gaan in 1954 met het kampioenschap van de tweede klasse en in 1959 met het kampioenschap van de Overgangsklasse.

(De bovenstaande tekst komt uit het jubileumboek 1943-1993 van de auteurs Donald Bax†, Chris Mast en Jan D. Swart.) Het boekje is nog in kleine getale beschikbaar.

Na verschillende ups en downs kwam in 1978 de grote stap naar de Hoofdklasse. De inbreng van een aantal spelers uit Amerika gaf het team het laatste zetje. In 1952 schreef een Neptuniaan, met het pseudoniem Fantasque, een verhaal onder de titel: ‘Een vreemde belevenis’ waarin hij dagdroomde. Hij zag zichzelf, op de Abraham van Stolkweg, in een groot stadion binnenkomen voor de Europese honkbal Finale waar ‘zijn’ Neptunus de strijd aanbond en in de laatste slagbeurt zou winnen.

 

Deze ontboezemingen werden ruim dertig jaar later bewaarheid. In 1981 was Neptunus voor het eerst landskampioen geworden in haar geschiedenis. Twee jaar volgde echter degradatie en de droom leek uit een te spatten. Eén seizoen later waren de drietanders echter weer terug op het hoogste niveau. Ditmaal sterker dan ooit.

Vanaf 1986 wordt er in ons land aan het eind van de competitie een Play-offs, gevolgd door een Holland Series, gespeeld. De eerste reeks is voor de beste vier teams en de finale is uiteindelijk voor de twee beste ploegen, die dan strijden om de landstitel. Als enige club heeft Neptunus nog nooit in de Play-offs ontbroken. Wel moest er tot 1991 gewacht worden voor er een tweede titel aan de Abraham van Stolkweg terecht kwam, maar daarna kon niets Neptunus meer tegenhouden. Een jaar vóór het binnenhalen van die tweede titel was ook het eerste Europese succes gevierd. Vlak bij Bordeaux, in het pittoreske Pineuilh, werd in de Europa Cup II finale van het Italiaanse Parma gewonnen. Vooral vanaf 1995 werd daarna de een na de andere prijs binnengehaald.

In 2000 werd de club door de vaderlandse honkbaljournalisten dan ook uitverkoren als hét team van de jaren negentig. De prijzenkast werd te klein. Er stonden op dat moment vier Nederlandse bekers, drie Europese Supercups, twee Europa Cups I en vier Europa Cups II in het clubgebouw. Bovendien was in die periode viermaal het landskampioenschap veroverd.

Dat clubgebouw had ook een grote verandering ondergaan. Op 14 februari 1998 was de eerste paal voor een heus honkbalstadion de grond in gegaan. Het Rotterdams Dagblad kopte: “Rake klappen aan de Abraham van Stolkweg”.

De gemeente Rotterdam had geld vrijgemaakt om een permanente accommodatie te laten verrijzen op de plek waar, vanaf 1985 het Wereldhavensteden toernooi, nu genaamd het World Port Tournament gespeeld wordt. Als bespeler van het complex raakte ook Neptunus betrokken bij de onderhandelingen. Zowel de Stichting Rotterdam Baseball, de organisator van het WPT, alsmede de Sportclub Neptunus moesten hun steentje bijdragen. Dit jaar wordt tussen 1 en 9 juli de 16e editie van dit succesvolle evenement gehouden.

Vanaf 1999 heeft de ploeg tijdens haar thuiswedstrijden dan ook de beschikking over een schitterende faciliteit, genaamd Familiestadion, dat zeker gezien kan worden als één van de mooiste in Europa. Een behuizing die bij een groot kampioen hoort. Het complex heeft ook een zeer modern krachthonk met veel kostbare apparaten. Sedert een aantal jaren is er onder de tribunes achter het eerste honk een complete slagtunnel geplaatst waar ongeacht de weersomstandigheden overdekt gebruik gemaakt van kan worden terwijl dat ook gedurende de wintermaanden mogelijk is. Bovendien ideaal wanneer het hoofdveld tijdens de competitie speelklaar gemaakt moet worden na slecht weer zodat beide teams toch hun voorbereiding kunnen doen. 

In de jaren 1999 tot en met 2005 werd maar liefst zeven (!!) keer op rij het Landskampioenschap binnen gehaald. Nooit eerder had een club in ons land deze prestatie geleverd. Ook op Europees niveau behoort Neptunus al jarenlang bij de top. Totaal won het team 8x de Europa Cup I, 5x de Europa Cup II en daarnaast 7x de Super Cup. In eigen land is Neptunus nu recordhouder met 17 titels. Opnieuw is het team met een imposante reeks bezig. Vanaf 2013 behaalde de drietanders weer vier maal het Nederlands kampioenschap.

Naast het eerste team heeft Neptunus ook een zeer succesvol Rookies team, genaamd Tridents. Het afgelopen jaar was echter dramatisch en zij eindigden dan ook op de laatste plaats. Het nieuwe seizoen is een mooie gelegenheid om aan te tonen dat het bij dat ene slecht jaar zal blijven. Want we kunnen zeker trots wijzen op de succesvolle jaren daaraan voorafgaand. Tussen 1995 en 2015 werd het team niet minder dan 12 keer Landskampioen. Terugkijkend op de gehele periode van het honkbal van Neptunus op de Abraham van Stolkweg dan moeten we naast de pioniers van het eerste uur ook zeker Frans van Aalen en Karel van Ispelen noemen. Deze beide heren zijn al vele jaren verantwoordelijk voor het succesvol reilen en zeilen van de club.

Bij heel honkballend Europa wordt met ontzag gesproken over de ploeg die hun thuiswedstrijden in de blauwwitte pinstripes speelt. Er is dan ook een fantastische reputatie opgebouwd. De club wordt overal met alle egards ontvangen en behandeld. In 2017 gaat Neptunus wederom Europa in. In Regensburg, in het zuiden van Duitsland, ligt naast de vaderlandse competitie de volgende uitdaging voor het team.

Gelet op de gehele periode is het natuurlijk logisch dat het eerste team de meeste aandacht krijgt. Zij zijn het uithangbord, maar daarnaast moeten we kijkend naar het mooie complex ook zeker niet de breedtesport vergeten. Mede door hun inbreng kunnen we van een gezonde club spreken. Zij leveren ook vele vrijwilligers die voor het voortbestaan misschien wel van levensbelang zijn. Dus naast het feit dat zij hier kunnen sporten zorgen zij ook voor de mogelijkheid dat Neptunus een reden van bestaan heeft. Prestatief was 2016 een goed jaar voor het dames softball. De ploeg werd kampioen, won de promotiewedstrijden en promoveerde naar de silver league.

Trots zijn we ook op de door Robert Eenhoorn opgerichte academy t.w. de Unicorns. Die inbreng heeft niet alleen vruchten afgeworpen voor Neptunus maar door de navolging in vele delen van het land heeft de totale opleiding een enorme boost gekregen met vele goede resultaten op zowel nationaal als internationaal niveau. Met als hoogtepunt natuurlijk de wereldtitel die in 2011 behaald werd. Cuba, lange tijd de nummer 1 van de wereld, werd van zijn voetstuk gestoten door Oranje.  

Het feit dat Neptunus in 2013, 70 jaar bestond is wat stilletjes voorbij gegaan. Een goede reden om te gaan werken naar het volgend jaar en er in het kroonjaar dat de 75 bereikt wordt er dan wel veel aandacht aan te besteden.

Jan van der Sande